Het bepalen van de lengteverhouding tussen de wijsvinger en de ringvinger is populair geworden sinds 1998, toen een artikel van John Thomas Manning en collega’s verscheen in vakblad Human Reproduction. Zij hadden een verband ontdekt tussen die vingerverhouding en het aantal zaadcellen dat mannen produceerden. De vermoedelijke oorzaak: zowel de vorming van de zaadballen als de verhouding tussen de vingerlengtes zou beïnvloed worden door de hoeveelheid testosteron in de baarmoeder (gemaakt door de vrucht óf de moeder).

Sindsdien zijn meer dan driehonderd artikelen verschenen over de vingerverhouding, waarin onder meer verbanden met persoonlijkheid, seksuele geaardheid en algemene gezondheid werden gelegd. Er wordt van alles aan toegeschreven. Ook Lukás Kratochvíl en Jaroslav Flegr publiceerden hierover. Maar nu plaatsen ze ineens kanttekeningen bij dit soort onderzoek.

Wat niemand zich al die tijd gerealiseerd heeft, schrijven ze nu, is dat de verhouding tussen de vingerlengtes van nature verandert met de grootte van de hand zelf. Hoe groter de hand, hoe korter de wijsvinger naar verhouding is. Dit geldt zowel voor mannen als voor vrouwen. Als je daar geen rekening mee houdt, schrijven ze in Biology Letters, dan krijg je misleidende interpretaties van je meetresultaten. Het zou volgens hen beter zijn om vingerlengtes tussen groepen mensen te vergelijken, en niet de verhouding tussen de wijs- en ringvinger.

Elmar Veerman