Op het eerste gezicht lijkt het niet te kunnen. Rattenneusgaten zitten maar 3 millimeter uit elkaar en dat lijkt te dichtbij om tegelijkertijd twee kanten op te ruiken.

Ademhalingstudies lieten desalniettemin twee afzonderlijke luchtstromen zien. En nadere bestudering van de neusgaten leerde dat de luchtgangen vrijwel volledig van elkaar zijn gescheiden en bovendien bekleed zijn met verschillende cellen. Sterker nog, vanuit het linker- en rechterneusgat liepen twee afzonderlijke zenuwbanen richting brein.

De Indiase onderzoeker Raghav Rajan en zijn collega’s besloten dus dat het wel moest kunnen. Ze confronteerden ratten met verschillende geurtjes, afwisselend aan de linker- en rechterkant van hun neus. Van tevoren was ze geleerd aan een waterdruppelaar te likken, aan dezelfde kant als het geurtje.

De ratten deden het bijzonder goed: in negen van de tien testen lokaliseerden ze het geurtje en kozen voor de goede waterdruppelaar. Vaak hadden ze daar maar één snif voor nodig. Werd een van de neusgaten echter dichtgenaaid, dan ging het ineens een stuk slechter.

Volgens de onderzoekers is deze gave om stereo te kunnen ruiken bijzonder handig, zo schrijven ze deze week in Science. Het gaat twee keer zo snel als ruiken in mono en ratten zijn erdoor sneller bij hun eten, of weg bij een potentiële vijand. Overigens bestaat over het al dan niet in stereo kunnen ruiken door mensen nog enige wetenschappelijke onenigheid.