Niet leuk: tegen een duin oplopen, met de auto vastraken in een zandverstuiving. Zand is knap vermoeiend spul om je over voort te bewegen. Afhankelijk van de dichtheid waarmee de zandkorreltjes op elkaar zijn gepakt, gedraagt het zich als een vaste stof, of juist meer als een vloeistof. Reuze interessant spul voor onderzoekers, maar als robot kun je er maar beter niet in terecht komen.

Daniel Goldman en collega’s van het Georgia Institute of Technology in Atlanta ontwikkelden een zespotige robot, Sandbot, die zich heel aardig voort kan bewegen door zand. Of nu ja, zand: de onderzoekers gebruikten maanzaad voor hun experimenten, zo staat deze week in het blad PNAS.

Sandbot heeft zes halfcirkelvormige ‘poten’ waarmee het zich over het korrelige oppervlak beweegt. De ‘poten’ draaien rond, maar de snelheid waarmee dat gebeurt, varieert. Als de poten in contact zijn met het zand, is de snelheid laag. Tijdens de zwiep door de lucht wordt de snelheid juist opgevoerd.  Dat trucje keken de onderzoekers af van woestijndieren zoals kakkerlakken en hagedissen. Op die manier zakken de dieren niet weg in het zand.

Sandbot haalde uiteindelijk een snelheid van 30 centimeter per seconde. Knap snel, als je het vergelijkt met de Marskarretjes Spirit en Opportunity: die schuifelen met net aan 2 centimeter per seconde over het oppervlak van de rode planeet.
 
Jacqueline de Vree